اخطب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ طَ] (ع ص، اِ) تیرهء مایل بسرخی در زردی یا تیرهء مایل بسبزی. || مرغ اخیل، که نشانهای سرخ و سبز و سپید دارد و ورکاک و چرغ و خر نر که بر پشت آن خط سیاه باشد. (مهذب الاسماء). || مرغی که آنرا شقراق خوانند: اخطب، کاسکینه، مرغیست سبز. (مهذب الاسماء). || حنظل که در وی خطهای سیاه پدید آمده باشد. مؤنث: خَطْباء، خُطْبانه. ج، خُطبان، خِطبان. (منتهی الارب). || (ن تف) نعت تفضیلی از خِطابت. خطیب تر. نیکتر خطبه خواننده: اخطب خوارزم.
-امثال: اخطب من سحبان وائل.
اخطب من قُسٍّ.