اخطلان

«لغت نامه دهخدا»

[اَ طَ] (اِخ) دو اخطل مشهور: ابوالفرج بن هندو در مراجعهء بشعر پس از ترک آن گوید:
و کنت ترکت الشعر آنف من خنا
و أکبر عن مدح و أزهد عن عزل...
تزل القوافی عن لسانی کأنها
یفاع یزل السیل منه علی عجل
فأصبح شعرالاعشیین من العشا
لدیه و شعرالاخطلین من الخطل.
(عیون الانباء ج 1 ص326 و 327).