اخکوژنه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ژَ نَ / نِ] (اِ) اخکوزنه. گوی گریبان. اِلمَک. عُروه. دگمه:
دُرّ دری فلک که مهر است
اخکوژنهء کلاه او باد.فریدالدین احول.
و رجوع به اخگوژنه و رجوع به اِلمک شود.