اخنث

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از خَنَث. مخنث تر.
- امثال: اَخنث من دَلال؛ و دلال مخنثی معروف است از مردم مدینه معاصر آل مروان.
اخنث من طُوَیس.
اخنث من مُصَفِّرِ اِستِه.
اَخنثُ من هیتٍ.
رجوع به مجمع الامثال میدانی شود.