اخیل

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یَ] (ع ص) خالناک. خالدار. باخال: رجل اخیل؛ مرد خالناک. (منتهی الارب). آنکه بر اندام او خال بسیار باشد: وجه اخیل؛ روی باخال. || (اِ) کبر. بزرگ منشی. (منتهی الارب). || ( ن تف) نعت تفضیلی از اختیال.
- امثال: اخیل من ثعلب فی استه عهنه؛ قال حمزه هذا مثل رواه محمد بن حبیب و لم یفسره و لااعرف معنی المثل.
اخیل من غراب؛ لانه یختال فی مشیته.
اخیل من مذاله؛ یعنون الامه، لانها تهان و هی تتبختر.
اخیل من واشِمه اِستها؛ قال ابوعمرو هی امرأه وشمت فرجها فاختالت علی صواحباتها و یقال بل هی دُغه. (مجمع الامثال میدانی).