ادافهم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ فَ] (نف مرکب) دریابندهء رمز و علامت و اشاره. آنکه رمز و اشاره دریابد :
هرچه در خاطر عاشق گذرد میدانی
خوش ادایاب و ادافهم و ادادان شده ای.
صائب.