«لغت نامه دهخدا»
[اِ وَ] (ع اِ) مَطهره، یعنی آبدستان. (منتهی الارب). قُمقمه. مَطهره. ظرف آب. آفتابه. (آنندراج). ج، اداوی : اعرابی از کوزهء عمر نبیذ خورد مست شد عمر رضی الله عنه او را حد زد اعرابی گفت از اداوهء تو خوردم امیرالمؤمنین گفت حد بر مستی زدم نه بر خوردن. (راحه الصدور راوندی).