ادب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَب ب] (ع ن تف) نعت تفضیلی از دبّ و دبیب. نرم رونده تر.
- امثال: ادبّ من ضَیْوَنٍ؛ الضیون السنّور الذکر و کان القیاس ان یقال ضین و هذا من التصحیح الشاذ و تصغیره ضیین و بعضهم یقول ضییون. قال الشاعر:
ادبّ باللیل الی جاره.
من ضیون دبّ الی فرنب.
ادبّ من قرنبی؛ هی دویبه شبه الخنفساء. قال الشاعر :
الا یا عبادالله قلبی متیم
باحسن من یمشی و اقبحهم بعلا
یدبّ علی احشائها کلّ لیله
دبیب القرنبی بات یعلو نقا سهلا.
(مجمع الامثال میدانی).