ادب سنج

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ سَ] (نف مرکب) ادب آموز :
ولیک ای ادب سنج بازار و کوی
بجای اناالحق اناالعبد گوی.
ملاطغری (در تعریف اهل میخانه).
|| شاگرد. (آنندراج).