«لغت نامه دهخدا»
[اَ رَ] (اِ) درخش. برق آتش آسمانی که به تازی صاعقه خوانند. (آنندراج). بعضی صاعقه و رعد را گفته اند و بقول اکثر لغتی است در درخش و بقول سامانی درخش مخفف آذرخش است: برق بالفتح؛ درخش و ادرخش. (منتهی الارب). و رجوع به آذرخش شود.