ادهی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ها] (ع ن تف) نعت تفضیلی از داهی. داهی تر. زیرکتر. زیرکتر در معاد و معاش.
- امثال: ادهی من قسّ (ابن ساعده الایادی).
ادهی من قیس بن زهیر.
|| دشوارتر. مکروه تر. سخت تر. واقعهء عظیم تر: بل الساعه موعدهم والساعه ادهی و امر. (قرآن 54/46).
ان ادهی مصیبه نزلت بی
ان تصدی و قد عدمت الشبابا.
(معجم الادباء چ مارگلیوث ج 1 ص 380 س 12).