اذاخر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ خِ] (اِخ) موضعی است نزدیک مکه. (منتهی الارب). ابن اسحاق گوید چون پیامبر (ص) در عام الفتح بمکه رسید از اذاخر داخل شد و به اعلای مکه فرودآمد و آنجا قبهء خویش بر پا کرد. (معجم البلدان). و رجوع به أمتاع الاسماع مقریزی جزء اول ص 377 و 380 شود.