اذرعات

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رِ / رَ] (اِخ) شهریست بشام. (منتهی الارب). نزدیک بلقاء مجاور زمین بلقاء و عَمّان و شراب آن معروف است و نسبت بدان اذرعیّ است: خمرٌ اذرعیه. و ایرانیان بدانجا رومیان را شکست داده اند و گویند که مراد از ادنی الارض در آیهء کریمهء «الم غلبت الروم فی ادنی الارض»(1) همین اذرعات است و بزمان طغتکین ملک شام در سال 512 ه . ق. این شهر بدست مسیحیان افتاد و آنجا را نهب و غارت و ویران کردند. از مشاهیر صلحاء و محدثین عده ای منسوب بدین شهر باشند. و از جمله اسحاق بن ابراهیم اذرعی است. (قاموس الاعلام ترکی). و رجوع به امتاع الاسماع مقریزی جزء اول ص 105 شود.
(1) - قرآن 30 / 1 - 3.