«لغت نامه دهخدا»
[اَرْ را] (اِخ) لغتی است در حرّان. دمشقی در نخبه الدهر (ص 191) آرد: و صارت القصبه حرّان و نسبت الی بناء ارّان بن آزر و آزر ابو ابراهیم الخلیل (ع مص) و کانت حران مدینه الصابیه - انتهی. و یاقوت گوید: ارّان اسم است حران بلد مشهور از دیار مضر را که در قدیم بدان جا خز بعمل می آوردند و بدین ناحیه منسوبست فقیه عبدالخالق بن ابی المعالی بن محمد الارّانی الشافعی. (معجم البلدان).