ارته باذ

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ] (اِخ)(1) اَرتاباذ. اَرتاباز. اَردَباز. نام چند تن ایرانی:
1 - فرمانده سپاه خشیارشا. وی در جنگ خشیارشا با یونانیان، شرکت داشت (480 ق. م.) و با تدبیر خویش در عقب نشینی، 40000 سربازی را که در جنگ پلاتِه شرکت داشتند نجات بخشید. رجوع به ارته باذ پسر فرناس شود. 2 - فرمانده سپاه داریوش سوم. وی شجاعانه در جنگ اَربِلّ جنگید و اسکندر او را حاکم باختر (باکتریان) کرد (330 ق. م.).
(1) - Artabaze.