ارحال

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع مص) ریاضت دادن و رام کردن ستور را. (منتهی الارب). || دادن ستور بارکش کسی را. شتر باری و سواری بکسی دادن. راحله بکسی دادن. || بسیار شدن شتر کسی. خداوند بسیار شتر شدن. (منتهی الارب). || ارحال بعیر؛ قوی پشت شدن آن پس از ضعف. || ارحال اِبِل؛ فربه شدن شتران بعد از لاغری و توانا شدن بر کوچ. (از منتهی الارب). فربه شدن پس از نزاری و راحله دادن. (تاج المصادر بیهقی).