اسله

«لغت نامه دهخدا»

[اَ سَ لَ] (ع اِ) یک اَسَل. || هر نبات راست که کجی نداشته باشد. || اَسلهء زبان؛ طرَف زبان. باریکی زبان. طرف نازک زبان. سر زبان. (مهذب الاسماء). اسلهء لسان.
و ازین کلمه است حروف اسلیه. ج، اَسَلات. || سر مرفق. || سرنیزه. || اسلهء نَصل؛ نوک پیکان. || اَسَلهء نعل؛ نوک کفش. سر کفش. || اَسَلهء ذراع؛ طرف باریک ذراع که متصل کف است. باریک نای ارش. (مهذب الاسماء). سر ارش. || اَسَلهء بعیر؛ نَرَهء آن.