اسماء متجانسه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ءِ مُ تَ نِ سَ / سِ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) خواجه نصیرالدین طوسی در اساس الاقتباس آرد: باشد که میان الفاظ مشاکلتی افتد، و آن از دو نوع خالی نبود، یا مشاکلت تابع معنی بود یا نبود، و اول را اسماء مشتقه خوانند... و دوم را اسماء متجانسه خوانند مانند بشر و بشر(1). و تجانس تام در اسماء مشترکه باشد. (اساس الاقتباس ایضاً ص9).
(1) - ن ل: بشیر.