«لغت نامه دهخدا»
[اِ] (اِخ) نشانجی. یکی از وزرای دورهء سلطان سلیمان خان ثانی. وی اصلاً از اهالی آیاش بود و در دربار همایون بمنصب پرده داری نایل گشت بعداً به پایهء روم ایلی متقاعد شده بود، با این حال در سال 1089 ه . ق. به وظیفهء طغراکشی (صحهء همایونی) موظف گردید و در زمان سلطان محمدخان رابع در اوایل فتنهء طاغیان و سرکشان برتبهء وزارت ترفیع یافت و در سنهء 1090 در اثر قتل سیاوش پاشا مسند صدارت را اشغال کرد. او در اوایل حال شخصی صوفی مشرب به نظر می آمد ولی چون بمقام منیع صدارت رسید قلب ماهیت کرد و بیجهت آتش غضب وی شعله ور میشد و موجب ریختن خون بی گناهان میگردید و چون خود بمشاق سفر مایل نبود یکن پاشا را که شخصی بسیار نااهل و ناسزا بود سردار کرد و ناموس و شأن دولت را بوی سپرد و در نتیجهء اعمال ناروا پس از 69 روز از صدارت معزول و در قلعهء قواله محبوس گردید. و آنگاه به رودس تبعید شد. در این حال ورثهء زینل پاشا از مقتولین بیگناه بدعوی خونخواهی برخاستند و وی در زمان صدارت کوپریلی زاده مصطفی پاشا بقصاص رسید. (قاموس الاعلام ترکی).