«لغت نامه دهخدا»
[اَ وَءْ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از سوء. بدتر. بتر: در اسوء احوال، باسوء احوال؛ در بدترین حالات. اسوءُالقول الافراط. || زشت تر. || (ص) زشت. (منتهی الارب).
