اسواط

«لغت نامه دهخدا»

[اَسْ] (ع اِ) جِ سوط. تازیانه ها. (منتهی الارب).
- داره الاسواط؛ یکی از دارات عرب در ظهر ابرق، در مضجع، و آن برقه بیضاء است ازآنِ بنی قیس بن جزءبن کعب بن ابی بکربن کلاب. (معجم البلدان).