اسوبار

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ص، اِ) بلغت زند و پازند بمعنی سوار است که در مقابل پیاده باشد. (برهان) (انجمن آرای ناصری). این لغت در پهلوی بصورت «اسه بار»(1) و «اسپه وار»(2) و «اسپه بارک»(3) و «اسوار»(4) آمده و بمعنی برندهء اسب و سوار و در پارسی باستان «اسه بره»(5) بمعنی «اسب بردن» است.
(1) - asabar.
(2) - aspavar.
(3) - aspabarak.
(4) - asvar.
(5) - asa-bara.