اسهر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ هَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از سَهَر. بی خواب تر.
- امثال: اسهر من النجم.
اسهر من جُدْجُدْ؛ هو شی ء شبیه بالجراد قفّاز، یقال له صراراللیل.
اسهر من قطرب؛ هو دویبه لاتنام اللیل کله من کثره سیرها. هذا قول ابی عمرو و غیره لایرویه اسهر و انما یرویه اسعی و یحتج بان سهره انما یکون نهاراً لا لیلاً و یستشهد بقول عبدالله بن مسعود رضی الله عنه لااعرفن احدکم جیفه اللیل قطرب نهار قال و ذلک ان القطرب لایستریح النهار. (مجمع الامثال میدانی).