«لغت نامه دهخدا»
[هَ] (ع اِ) تندر. || آواز تندر. || (ص) اسب سخت آواز. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || باران که نایستد، چنانکه گویی ابر شکافته شده است. (اقرب الموارد).