هزیود

«لغت نامه دهخدا»

[هِ یُدْ] (اِخ)(1) هزیودس. از شعرای یونان قدیم. (از ایران باستان پیرنیا ص71). یکی از قدیمترین شعرای یونان است که بنابر قول مورخان یک قرن پس از همر میزیسته و 2500 شعر از او باقی است. (فوستل دُ کولانژ).
(1) - Hesiode.