هفت آبا

«لغت نامه دهخدا»

[هَ] (اِ مرکب) کنایه از هفت آسمان. (برهان) :
زمانه را ز پی زادن چنو فرزند
عقیم گشت چهارامهات و هفت آباش.
سنائی.