هفت پیکر

«لغت نامه دهخدا»

[هَ پَ / پِ کَ] (اِ مرکب)کنایت از هفت آسمان. (برهان). || هفت کوکب سیار. (برهان). || جایی که در آن هفت گونه نقش باشد :
آن سراچه که هفت پیکر بود
بلکه ارتنگ هفت کشور بود.نظامی.