هفت گنج

«لغت نامه دهخدا»

[هَ گَ] (اِ مرکب) نام نوایی از موسیقی. (یادداشت مؤلف) :
گه نوای هفت گنج و گه نوای گنج گاو
گه نوای دیف رخش و گه نوای ارجنه.
منوچهری.
|| (اِخ) هفت گنج خسرو پرویز: دیبهء خسروی سوخته، بادآورد، افراسیاب، شادور، بزرگ خضرا، عروس. (یادداشت مؤلف).