«لغت نامه دهخدا»
[هَفْ وَ] (ع اِمص) لغزش و خطا کردن. (غیاث) : از سر هفوت و عثرت ما برخیزد. (ترجمهء تاریخ یمینی). || مجازاً، بیهوده گویی. (غیاث از منتخب و صراح). رجوع به هفوه شود.