هکات

«لغت نامه دهخدا»

[هِ] (اِخ)(1) به اصطلاح یونانیان، ربه النوع شکار. (از تعلیقات نصرالله فلسفی بر ترجمهء تمدن قدیم فوستل دُ کولانژ).
(1) - Hecate.