هکه

«لغت نامه دهخدا»

[هُکْ کَ / کِ] (اِ) مخفف هکچه. (انجمن آرا). به معنی هکک است که جَستن گلو و فواق باشد. (برهان). سکسکه. زغنگ. فواق. در زبان فرانسه به همین صورت(1)مأخوذ از فارسی است. (یادداشت مؤلف). و رجوع به هکچه شود.
(1) - Hequet.