هکهک

«لغت نامه دهخدا»

[هُ هُ] (اِ صوت) آواز گریه که در گلو باشد. (انجمن آرا) :
صوفیا قرّابه از می هکهک گریه گشاد
گریهء خونین او در سجده گاه او ببین.
امیرخسرو.
رجوع به هق هق شود.