هل

«لغت نامه دهخدا»

[هُ] (اِ) آغوش و بغل. (برهان قاطع) :
ای عشق خندان همچو گل ای خوش نظر چون عقل کل
خورشید را درکش به هل ای شهسوار هل اتی.
مولوی.