هلال قاینی

«لغت نامه دهخدا»

[هِ لِ یِ] (اِخ) از فصحای زمان خود بوده و به خواجه هلال شهرت نموده. این چند بیت از اوست:
زآن بادهء صافیّ کهن گشته بنوشید
آن باده که مانندهء جان باشد در تن
آن باده که چون نوشی در تن رود از لطف
چونانکه در انگشت رود آتش روشن.
(از مجمع الفصحاء چ سنگی تهران ج1 ص655).
و رجوع به لباب چ لیدن ج2 ص65 شود.