«لغت نامه دهخدا»
[هُ لُ] (اِ) حضض است که دوایی باشد به جهت جمیع ورم ها و بستن خون، و آن مکی و هندی هر دو باشد. بهترین آن مکی است و آن را از عصارهء مغیلان میسازند، و نوعی هم هست شیرازی که آن را از عصارهء برگ سگ انگور میسازند و شیرازیان آن را هلل مشکک خوانند و هندی را از عصارهء فیل زهره به عمل می آورند، و به این معنی به جای لام آخر، کاف هم به نظر آمده است. (برهان). هلک. رجوع به هلک شود.