«لغت نامه دهخدا»
[اِ کَ] (ع مص) خار برآوردن درخت. یقال: اشوکت الشجره اشواکاً (علی الاصل) و کذا اشاکت اشاکهً؛ ای اخرجت شوکه. || به خار درخستن کسی را. رسانیدن خار را و رنجانیدن به آن. (منتهی الارب).