هم رکابی

«لغت نامه دهخدا»

[هَ رِ] (حامص مرکب)هم عنانی. همراهی :
داشت با خود کنیزکی چون ماه
چست و چابک به هم رکابی شاه.نظامی.
رجوع به هم رکاب شود.