همرهی

«لغت نامه دهخدا»

[هَ رَ] (حامص مرکب) همراهی. همراه بودن. رفیق راه کسی شدن :
سوی رومیه باز با فرّهی
شد و کرد با کاروان همرهی.اسدی.
مدار اسب و ناآزموده رهی
مکن جز که با مهربان همرهی.اسدی.
قطع این مرحله بی همرهی خضر مکن
ظلمات است بترس از خطر گمراهی.حافظ.