همزاده

«لغت نامه دهخدا»

[هَ دَ / دِ] (ص مرکب) همزاد. دو تن که با هم زاده باشند. همسال :... و دیگران که همزادگان ایشان بودندی بخواندی. (تاریخ بیهقی).
وز زنانی که کسی دست بر ایشان ننهاد
همه دوشیزه و همزاده به یک صورت شاب.
ناصرخسرو.
کودکی ازجملهء آزادگان
رفت برون با دو سه همزادگان.نظامی.