هم صحبتی

«لغت نامه دهخدا»

[هَ صُ بَ] (حامص مرکب)همنشینی. هم سخن شدن. مصاحبت : دوستی خدا عوض میدهد به او هم صحبتی پیغمبران نیکوکار را. (تاریخ بیهقی).
چون به هم صحبتیش پیوستم
به کُله داریش کمر بستم.نظامی.
هم صحبتی که میگزیند
یارش که و با که می نشیند؟نظامی.
خار که هم صحبتی گل کند
غالیه در دامن سنبل کند.نظامی.
من و هم صحبتی اهل ریا؟ دورم باد
از گرانان جهان رطل گران ما را بس.حافظ.