اشبق

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از شبق، آزمندتر به جماع.
- امثال: اشبق من جماله.
اشبق من حُبّی. (مجمع الامثال میدانی). و رجوع به حُبّی شود.