اشبو

«لغت نامه دهخدا»

[اَ](1) (اِ) جایی را گویند که زغال و انگِشت در آن ریزند. (برهان) (انجمن آرای ناصری). انگِشت دان. (مؤیدالفضلاء) (آنندراج). انبار زغال و انگِشت.
(1) - در ادات الفضلاء: اشبو بالضم و قیل بالفتح.