هم قران

«لغت نامه دهخدا»

[هَ قِ] (ص مرکب) قرین. همنشین :
رفیق خیل خیالیم و همنشین شکیب(1)
قرین آتش هجران و همقران فراق.حافظ.
|| هم ارزش :
با ارزن است بیضهء کافور همنشین
با فرج استر است زر پاک هم قران.خاقانی.
|| نظیر. همانند. مانند :
ز ژاژخایی هر ابلهی نرنجم از آنک
هنوز در عدم است آنکه هم قران من است.
خاقانی.
رجوع به هم قرین شود.
(1) - ن ل: هم رکیب شکیب.