همیشگی

«لغت نامه دهخدا»

[هَ شَ / شِ] (حامص) مداومت و پیوستگی. (آنندراج). دوام. دیمومت. (السامی). || ازلیت. قدم. (السامی). || (ق) برای همیشه. دائما. به طور دائم :
به سرای سپنج مهمان را
دل نهادن همیشگی نه رواست.رودکی.
|| (ص نسبی) دائمی. جاودان :
بقاش باد و دولت همیشگی
رسیده در حسود او بلای او.منوچهری.
رجوع به همیشه شود.