اشبین

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع اِ) یا شبین، مأخوذ از آرامی است. (نشوءاللغه العربیه تألیف انستاس ماری الکرملی ص 69). کفیل. عرّاب. || شخصی که در روز عروسی همراه عروس میرود. (دزی ج 1 ص 24).