هواباره

«لغت نامه دهخدا»

[هَ رَ / رِ] (ص مرکب) هواپرست. پیرو هوس :
من گرنه همچو ذره هواباره بودمی
گرد جهان چرا شده آواره بودمی؟
اثیر اومانی.