هوید

«لغت نامه دهخدا»

[هَ] (اِ) گلیمی که گرداگرد کوهان شتر کشند. (انجمن آرا) (آنندراج از سروری از سامی) :
ورا جای بر زنده پیلی سپید
مهان، بر هیونان عودی هوید.
اسدی (گرشاسب نامه).
تو هنوز از روی رعنایی ز بهر لاشه ای
گاه دربند هویدی گاه دربند مهار.
سنایی (از آنندراج).