«لغت نامه دهخدا»
[هَیْ یا] (ع اِ) هَیّان بن بَیّان؛ کنایه از آنکه او را و پدرش را کسی نشناسد. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). کنایه از بی پدرومادر. رجوع به هی بن بی شود.