هیدب

«لغت نامه دهخدا»

[هَ دَ] (ع ص، اِ) ابر فروهشته دامن. (منتهی الارب) (آنندراج). ابر نزدیک زمین. (مهذب الاسماء). || ریشه و پرزهء جامه. (منتهی الارب) (آنندراج). ریشهء جامه. (مهذب الاسماء) (اقرب الموارد). || شرم زن که فروهشته باشد. (منتهی الارب) (آنندراج). || اشک پی هم ریزان. || مرد کندخاطر و عاجز و گران سنگ. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). مرد گران جان. (مهذب الاسماء).