هیط

«لغت نامه دهخدا»

[هَ] (ع مص) بانگ و فریاد کردن. || (اِ) فریاد. || بدی. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). مازال فی هیط؛ ای ضجاج و شر و جلبه. (اقرب الموارد). || شورش و اضطراب. (منتهی الارب) (آنندراج). رجوع به هیاط شود.